>Ενημέρωση από τη συγκέντρωση στις φυλακές Νιγρίτας Σερρών

Σήμερα, γύρω στις 7 το απόγευμα, συγκεντρωθήκαμε έξω από τις φυλακές νιγρίτας σερρών περίπου 100 αλληλλέγγυοι.  Παραμείναμε εκεί για μία ώρα και κάτι ενώ φωνάχτηκαν συνθήματα, στήθηκε μικροφωνική και πετάχτηκαν βεγγαλικά και κροτίδες. Σκοπός μας να δώσουμε λίγη δύναμη στον σύντροφο Ράμι Συριανό, που βρίσκεται εκεί στα κελιά της απομόνωσης και ένα ηχηρό μήνυμα στην εκεί σωφρονιστική υπηρεσία.

 

το κείμενο που διαβαζόταν από το μικρόφωνο:

«Την Παρασκευή 11/11, έγινε μεταγωγή του συντρόφου Ράμι Συριανού από τις φυλακές Ιωαννίνων όπου κρατούνταν από τη σύλληψη του, στις φυλακές Διαβατών. Κατά την είσοδο του εκεί αρνήθηκε να περάσει από την εξευτελιστική διαδικασία του ενδοσωματικού ελέγχου, πράγμα που είχε ως αποτέλεσμα να του επιβληθεί πειθαρχική ποινή δέκα ημερών στην απομόνωση και πειθαρχική μεταγωγή.
Με αφορμή αυτό το γεγονός, την τετάρτη 16/11, συγκεντρώθηκαμε έξω από τις φυλακές διαβατών, αλληλέγγυος κόσμος για μια ώρα περίπου. Την επόμενη κιόλας το πρωί, ο σύντροφος μας, μετήχθη εδώ, στις φυλακές νιγρίτας-σερρών.
Κατά την είσοδό του και εδώ, του ζητήθηκε να βγάλει τα ρούχα και τα εσώρουχά του,  κάτι που ο ίδιος αρνήθηκε για μια ακόμη φορά.
Την επόμενη περνάει ξανά από εισαγγελέα για να του επιβληθεί και πάλι δεκαήμερη παραμονή στην απομόνωση, όπου και οδηγήθηκε με το πέρας της διαδικασίας. Εκεί μετά από λίγα λεπτά, τον επισκέφτηκαν ο αρχιφύλακας των φυλακών νιγρίτας με ακόμη δύο από τα τσιράκια του, οι οποίοι αρχικά προσπαθούν να τον πείσουν λεκτικά να ξεγυμνωθεί μπροστά τους και αφού κατάλαβαν ότι οι προσπάθειές τους είναι άκαρπες, άρχισαν να τον τραβολογούν μέχρι που του έβγαλαν και το εσώρουχο.
Με αυτές τους τις ελεεινές τακτικές, ο αρχιφύλακας των φυλακών νιγρίτας, των φυλακών δομοκού και οποιασδήποτε άλλης φυλακής, επιχειρούν με αγωνία να πείσουν για το δήθεν αναπόφευκτο της υπακοής στα βίτσια τους και της υποταγής στη συνθήκη του εγκλεισμού και της απομόνωσης.
Ας το βάλουν στο μυαλό τους  καλά, πως όποιο μέσο και να χρησιμοποιούν, θα προσκρούουν πάντα πάνω στο τείχος της αξιοπρέπειας των αγωνιστών.
Ας ενωθεί λοιπόν αυτό με τη δυναμική αλληλεγγύη των εκτός των τείχών αγωνιστών και ας γίνει η αποφασιστική μάχη για το γκρέμισμα κάθε φυλακής.

 

ΚΑΤΩ ΤΑ ΞΕΡΑ ΣΑΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥΣ ΜΑΣ
ΚΑΝΕΝΑΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΣ ΜΟΝΟΣ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ
Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΟΠΛΟ ΜΑΣ

 

>Φωτογραφίες και κείμενο απο την πορεία της 17 Νοέμβρη

«Όταν ο λαός βρίσκεται μπροστά στον κίνδυνο της τυραννίας διαλέγει ή τις αλυσίδες ή τα όπλα»

Εξέγερση είναι η απάντηση του λαού στη συνεχή καταπίεση. Είναι εκείνες οι στιγμές, που ο λαός αφήνει την θέση του παρατηρητή και αντιδρά στον εκάστοτε καταπιεστή. Παίρνει ενεργά θέση στις εξελίξεις , είτε αυτές είναι κοινωνικές είτε πολιτικές και μάχεται για τα δικαιώματά του.
Απτό παράδειγμα είναι αυτή του Νοέμβρη του ’73. Νέοι φοιτητές και εργαζόμενοι έδωσαν μάχη και με τον αγώνα τους ανέτρεψαν τη χούντα των συνταγματαρχών, που για 7 χρόνια είχαν επιβάλει στρατιωτικό νόμο, είχαν καταπατήσει στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα και ελευθερίες και η καθημερινότητα είχε μετατραπεί σε διαρκή εγκλεισμό.

38 χρόνια πέρασαν από τότε κι όμως η κατάσταση σήμερα δεν απέχει πάρα πολύ.

Μπορεί σήμερα να έχουμε κάποιες συνταγματικές «ελευθερίες», διότι το τότε καθεστώς ήταν ολοκληρωτικό, αλλά αντίθετα στις μέρες μας όλη η καταπιεσμένη ανθρωπότητα παγκοσμίως παρακολουθείται μέσω καμερών και άλλων συστημάτων παρακολούθησης, έτσι ώστε να ελέγχεται πιο εύκολα από τους εξουσιαστές της. Παρ’όλα αυτά βλέπουμε εργατικά δικαιώματα και κεκτημένα να τινάζονται στον αέρα την ώρα που η εργατική τάξη δέχεται επίθεση με μαζικές απολύσεις, μείωση μισθών και συντάξεων, ανεργία, ελαστικές συμβάσεις εργασίας και έκτακτες εισφορές. Άμεσο επακόλουθο, η μετατροπή της ζωής μας σε διαρκή αγώνα επιβίωσης, καθώς βασικά αγαθά όπως ρεύμα, νερό και θέρμανση γίνονται όλο και πιο δύσκολο να αποπληρωθούν.
Όλα τα παραπάνω δεν είναι μόνο αποτέλεσμα μιας κακής πολιτικής της αστικής δημοκρατίας, αλλά κυρίως η ίδια η ουσία του καπιταλιστικού συστήματος, το οποίο βρίσκεται σε ένα επαναλαμβανόμενο βρόγχο οικονομικών κρίσεων, που έχουν άμεσο αντίκτυπο στις κοινωνικο-πολιτικές εξελίξεις της κάθε χώρας.

Όχι κύριοι, δεν δημιούργησε ο λαός την κρίση…

Έτσι θέλησαν να περάσουν στον κόσμο το αίσθημα της ευθύνης και της ανοχής. Ο ίδιος όμως ο καπιταλισμός είναι που βασίζεται στον ακατάπαυστο ανταγωνισμό μεταξύ των μελών, που απαρτίζουν την κοινωνία. Αυτός ο ανταγωνισμός δηλαδή, και η αμείωτη επιθυμία των κεφαλαιοκρατών για αύξηση του κέρδους τους, διαχώρισε τον κόσμο σε εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενους με την άνιση κατανομή του πλούτου.
Το τραπεζο-οικονομικό σύστημα που αναπτύχθηκε, άρπαξε την ευκαιρία, που του δόθηκε μέσω διαφόρων παραθύρων της πολιτικής των ισχυρών κρατών, αναπτύχθηκε και έφτασε σε σημείο να ελέγχει και να καθορίζει την ρευστότητα, τη διάθεση και την αγοραστική δύναμη του χρήματος. Μέσω των δανείων, που διαφημίστηκαν ως λύτρωση και λύση για μία πιο άνετη ζωή, με υποσχέσεις και ευκαιρίες, διακινούν και παράγουν ένα εικονικό χρήμα, που στην ουσία δεν υπάρχει, καθώς και μέσω καταθέσεων εκδίδουν δάνεια τα οποία υπό τη μορφή χρέους απαιτούνται από τους δανειολήπτες. Έτσι ζητούν χρήματα, που ποτέ δεν είχαν στα ταμεία τους και μετατρέπουν ατομικά χρέη σε κεφάλαιο.
Το ελληνικό κράτος έπεσε πολύ εύκολα σε αυτή την καλοστημένη παγίδα. Όντας  ένα αδύναμο καπιταλιστικό κράτος, χωρίς να έχει ιδιαίτερα ισχυρές βάσεις, όπως βαριά βιομηχανία ή φυσικούς πόρους, μπλέχτηκε πολύ εύκολα στα πλοκάμια της επιχειρησιακής μανίας και του χρηματιστηρίου, χειραγωγούμενο από τις διεθνείς επιλογές και στόχους των ξένων “μεγάλων δυνάμεων” και της Ε.Ε.
Έτσι πολιτικοί (με μίζες και πληθώρα σκανδάλων), εκκλησία, τράπεζες, χρηματιστήρια και μεγαλοεταιρείες, αφού ρούφηξαν σαν βδέλλες το δημόσιο χρήμα, προξένησαν και παρουσίασαν με την καλή βοήθεια των Μ.Μ.Ε, ένα τεράστιο έλλειμμα και τώρα καλούν τον λαό να πληρώσει το χρέος. Σαν απομηχανής θεός έρχεται να δώσει την λύση το ΔΝΤ, που ωθεί την χώρα ξανά σε έναν λαβύρινθο δανεισμών με μόνη διέξοδο το πλήρες ξεπούλημα του κράτους και με μια σειρά σκληρών αντιλαϊκών μέτρων, όπως αυτά που περιλαμβάνονταν στο μνημόνιο και στο μεσοπρόθεσμο με αποτελέσματα όλα όσα αναφέρθηκαν παραπάνω. Κύριος στόχος αποδεικνύεται η προστασία των τραπεζών και γενικότερα των οικονομικά ισχυρών τάξεων εις βάρος των κατώτερων κοινωνικών στρωμάτων.

Ο λαός έδειξε όμως την δύναμή του. Αντιστάθηκε, πάλεψε και συνεχίζει καθημερινά.
Μαζικότατες πορείες, απεργίες, καταλήψεις σε εφορίες, υπουργία και άλλα δημόσια κτήρια είναι κάποιες από τις κινήσεις, που γίνονται πανελλαδικά και δείχνουν την αντίδραση της κοινωνίας απέναντι στους εκμεταλλευτές και κερδοσκόπους. Στις 19 Οκτωβρίου είδαμε την μαζικότερη απεργιακή κινητοποίηση μετά την μεταπολίτευση με παραπάνω από 1,5 εκατομμύριο πολίτες σε όλη τη χώρα να κατεβαίνει στο δρόμο και να δείχνει την αγανάκτηση του απέναντι στην αντιλαϊκή νεοφιλελεύθερη πολιτική, που άσκησε το μέχρι πρότινος κυβερνόν κόμμα. Οι αγώνες μας δεν αποδείχθηκαν μάταιοι. Σε λιγότερο από ένα μήνα η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ έπεσε.
Η τρόικα και το ΔΝΤ ένιωσαν πραγματικά ότι απειλούνται, γι’ αυτό και επέλεξαν να παίξουν ένα ακόμη χαρτί. Τον σωτήρα και καλοθελητή, όπως τον παρουσιάζουν τα ΜΜΕ, Λ.Παπαδήμο  ως πρωθυπουργό στην ¨κυβέρνηση εθνικής ενότητας¨. Πρόκειται για εκπρόσωπο του διεθνούς τραπεζικού και πολυεθνικού κεφαλαίου, που έρχεται με τρόπο ανάλογο με αυτόν με τον οποίο τα δύο μεγάλα αστικά κόμματα έφεραν στην εξουσία τον Μεταξά τη δεκαετία του ’30. Σαν να μην έφτανε αυτό όμως βλέπουμε και την συμμέτοχή σε υπουργικές θέσεις στοχαστών του εθνικισμού και της ακροδεξιάς.

Και οι δικές σας μέρες είναι μετρημένες.

Ήρθε η ώρα λοιπόν
Απέναντι σε αυτή την ταξική επίθεση, τα διλήμματα – χρεοκοπία ή σωτηρία μέσα από το μηχανισμό στήριξης – στάση πληρωμών ή διαπραγμάτευση του χρέους –  ευρώ ή δραχμή – εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης ή εκτός – αλλάζουμε ή βουλιάζουμε – δεν ήταν και δεν είναι ποτέ επιλογή μας. Πρόκειται για επίπλαστα διλήμματα, που μας εγκλωβίζουν στο παρόν του κεφαλαίου και των αναγκών του. Πρόκειται για τον Καπιταλισμό.   Ο καπιταλισμός δεν μεταρρυθμίζεται, δεν καταρρέει αλλά ανατρέπεται. Για το λόγο αυτό επιλέγουμε την εξέγερση και την σύγκρουση ενάντια στο κράτος και στο κεφάλαιο και συγχρόνως οργανώνουμε τις ανάγκες  μας συνδιαμορφώνοντας μέσα από αυτο-οργανωμένες συνελεύσεις (σωματεία βάσης, λαϊκές συνελεύσεις γειτονιών), οριζόντια και αντι-ιεραρχικά.

ΑΓΡΙΕΣ ΑΠΕΡΓΙΕΣ – ΠΟΡΕΙΕΣ – ΣΥΓΚΡΟΥΣΕΙΣ –  ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ – ΤΑΞΙΚΗ ΠΑΛΗ  – ΣΑΜΠΟΤΑΖ

ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΤΩΡΑ